Slider

Gavin – Een kijk in mijn leven

De vaste luisteraars van Rick FM kennen me redelijk goed, maar toch is er veel wat je niet van me weten. Wie ben ik nou echt? En wat heeft me naar Buijten de Norm geleidt?

Laten we bij het begin beginnen. Ik ben zelf homoseksueel, en daar heb ik het ook regelmatig over tijdens de uitzendingen. Ik heb vaker gesproken over mijn persoonlijke coming out naar mijn familie, maar na meerdere verzoeken heb ik besloten om mijn verhaal op papier te zetten voor de BdN website. Zoals men altijd zei op de radio, vroeger, “u vraagt, wij draaien!”

Allereerst is er een verschil tussen “coming out” en voor jezelf erachter komen dat je gay/transgender/bi bent, en dan ook nog om dit te accepteren.
Ikzelf werd me bewust dat ik op mannen val rond mijn elfde levensjaar. Ik weet nog dat ik tot die conclusie kwam alsof ik een rekensommetje maakte.

Ik ben nooit echt verliefd geweest op meisjes
+
Ik kijk naar andere jongens en merk dat ik daar rare/(on)prettige gevoelens bij krijg
=
Ik ben homo?!

En daar was ik totaal niet blij mee. Voor een elfjarige is het besef dat je anders bent het einde van de wereld. Ik was er kapot van. En dus ging ik mezelf wijsmaken dat het niet zo was. Ik vertelde mezelf dat ik verliefd was op mijn destijds goeie vriendin. Ik vroeg haar uit, had een aantal dates, veranderde mijn wallpaper op mijn computer in een foto van haar, en heb uiteindelijk zelfs de moed bij elkaar geschraapt om haar een kusje te geven. En ik voelde er niks bij, buiten een licht schuldgevoel. Ik was me bewust van mijn geaardheid, en hier was ik, een (ondertussen twaalfjarige) homoseksuele jongen die een meisje kuste omdat hij zichzelf probeerde te “corrigeren”. Ik voelde me er ziek van. Ik maakte niet alleen alles moeilijker voor mezelf, maar nu had ik er ook een onschuldig meisje bij betrokken. Een goeie vriendin van me, zelfs!
Ik voelde me hierna weken van slag. Ik sprak steeds minder met het meisje, die een enkele week daarvoor nog een hartsvriendin van me was. Ik ontweek niet zo zeer haar, maar meer mijn gevoelens. Als ik haar onder ogen kwam, dan moest ik mijn eigen “probleem” ook onder ogen komen. En daar was ik totaal niet aan toe.

Daarmee begon voor mij een moeilijk proces. Allereerst moest ik het uitmaken met het meisje dat ik op een bepaalde manier “gebruikt” had om aan de waarheid te ontsnappen. Maar hoe kon ik het uitmaken zonder toe te geven dat ik “anders” was? Dat ik “raar” was? Gelukkig werd me dat leed bespaard.
Ik kreeg een week na onze laatste “date” een smsje van haar. Ze wilde het uitmaken, omdat ze merkte dat ze me toch niet leuk vond op “die manier”. Ik greep die kans meteen aan en gaf haar gelijk. Ik zag haar toch meer als een zus dan als een vriendinnetje. Tot mijn spijt is het contact met dat meisje over de jaren heen verwaterd, maar ze heeft me enorm geholpen met mijn innerlijke strijd, ook al weet ze dat zelf misschien niet.
Nu ik niet langer een “relatie” had met een meisje begon het moeilijke proces van acceptatie. Ik heb veel op internet gezocht, en daarbij veel websites gevonden die hielpen (ik zal hieronder een aantal links plaatsen waar ik veel aan heb gehad), en een aantal die totaal niet hielpen (we weten allemaal wel wat voor resultaten je op Google krijgt als je niet duidelijk typt wat je bedoelt).
En toen kwam het moment dat ik het moest vertellen.

De meeste mensen moeten hun coming out goed plannen. Ze willen alles van te voren bedenken en alle mogelijke gesprekken in hun hoofd nagaan voor ze de grote stap durven te zetten. Die kans was mij niet gegund.
Mijn oom en tante kwamen op bezoek, en ik wilde mijn oom iets laten zien op mijn computer. Ik was geïnteresseerd geraakt in het bouwen van websites, en wilde hem mijn werk laten zien. Maar zover kwam het niet. Sterker nog, we kwamen niet verder dan mijn desktop, want daar stond de foto van het meisje dat mijn vriendinnetje niet meer was.
Mijn oom, zich van geen kwaad bewust, begon gelijk te lachen en me speels te duwen, “Hey, Gavin, je hebt een vriendinnetje!” en ik voelde me steeds verder wegzakken in mijn bureaustoel. Mijn oom is een erg enthousiaste man, en hij had niet door dat ik hier niet over wilde praten. Tot ik begon te huilen.
Dat zorgde ervoor dat hij stopte over mijn “vriendinnetje”. Hij gaf me even wat tijd alleen. Later vertelde hij me dat hij dacht dat ik net een “break-up” achter de rug had. Dat was ook zo, op een manier, maar dat was niet waarom ik van slag was.
Ik bleef die dag in mijn kamer, wilde niemand zien of spreken. Ik was er zeker van dat mijn oom wist dat ik homo ben, dat hij me nu haatte, en dat hij mijn hele familie op de hoogte zou brengen. Natuurlijk was dit niet zo, maar in mijn twaalfjarige brein was dit allemaal aan de gang.
Pas ’s avonds liet ik mijn zus mijn kamer in. Ze hoorde me huilen en als ik eerlijk ben, als ik haar niet had binnengelaten, had ze gewoon door de deur heen gebeukt. Ze vroeg me wat er aan de hand was, en het hele verhaal kwam er met horten en stoten uit. Dat ik “anders” was, dat ik “raar” en “vies” was en niet van meisjes hield.
Mijn zus, van wie ik dat daarvoor nooit had verwacht, knuffelde me, en vertelde me dat het helemaal goed was. Dat ik helemaal niet vies was, of raar. Ze vertelde dat ze dacht dat het sterk van me was dat ik het had verteld aan haar, en dat ze trots op me was. Mijn sterke, stoere zus met zwart geverfde haren, zwarte kleding, zilveren kettingen en harde rockmuziek, was trots op me. En dat snapte ik niet. Maar langzaam drong tot me door dat ze het meende. Dat ze van me hield en dat ik niet anders was voor haar, nu ze wist dat ik homo ben.

Mijn zus stelde voor om samen naar mijn ouders te gaan om het hen ook te vertellen. Ik wilde niet. Ik was bang. Maar ze haalde me over. En ik vertelde het aan mijn ouders.
Mijn moeder dacht dat er heel wat aan de hand was toen ze mij de kamer binnen zag komen, huilend, in de armen van mijn zus, met wie ik normaal gesproken altijd ruzie had. En toen vertelde ik mijn grote geheim.
Mijn moeder, hoe lief en warm ze ook is, kan nogal ondoordacht reageren, en haar woorden schokte me diep.
“Maar Gavin, dat wisten we al jaren! Ik dacht dat jij dat wist!”
Dat was dat. Mijn moeder wist blijkbaar al jaren dat ik homo ben, en het had haar totaal niet uitgemaakt. Ze was me niet anders gaan behandelen, niet anders naar me gaan kijken, wat dan ook.

De wetenshap dat mijn ouders het niet erg vonden heeft me meer geholpen dan ik ooit had gedacht. Hun acceptatie maakte het makkelijker om mezelf te accepteren, en als ik nu naar mezelf kijk ben ik er niet zeker van dat ik dezelfde persoon ben.
Ik heb niet alleen geaccepteerd dat ik homo ben, ik heb mezelf erin gevonden. Ik ben trots op wie (en wat!) ik ben. Ik heb een radioprogramma opgezet om anderen zoals mezelf te helpen en te informeren, en ik ben een gelukkig mens. En daar gaat het uiteindelijk om.

Dat je gelukkig kan zijn met wie je bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Buijten de Norm | Onderdeel van Rick FM
Login